ស្មារតីភាពស្ងប់ស្ងាត់
ពេលគ្មានពន្លឺទៀត តើអ្នកឃើញអ្វី?
ដំណើរណាក៏មានយប់គ្មានព្រះច័ន្ទដែរ។ ផ្លូវនៅតែមាននៅទីនោះ តែងងឹតពេកមិនអាចដើរបន្តបាន ហើយអ្នកដំណើរក៏ត្រូវការអង្គុយចុះមួយភ្លែតដែរ មិនមែនព្រោះបោះបង់ទេ តែព្រោះដឹងថាការឈប់ក៏ជាផ្នែកមួយនៃដំណើរដែរ។ ជួនកាល នៅយប់បែបនោះ យើងមើលឃើញកាន់តែច្បាស់នូវអ្នកដែលកំពុងអង្គុយក្បែរយើង។
Đêm Không Trăng បិទបញ្ចប់ដំណាក់កាលទាំងប្រាំបីរបស់ Hai Củ Lạc ដោយពណ៌ចាស់នៃស្រាបៀរ Stout សិប្បកម្ម ដែលមានក្លិនលីងជ្រៅ និងរសជាតិចុងក្រោយអូសបន្លាយ។ ស្រាបៀរដែលនិយាយតិច សមនឹងពេលល្ងាចដែលមិនត្រូវការសូរអ៊ូអរ។
នៅលើស្លាក ពណ៌ទាំងអស់បានដកថយចេញ។ នៅសល់តែរូបរាងពីរដែលធ្លាប់ស្គាល់អង្គុយជិតគ្នាក្នុងភាពងងឹត និងពន្លឺស្ដើងមួយព័ទ្ធជុំវិញពួកគេ ដូចពន្លឺចុងក្រោយដែលមិនព្រមរលត់។ ពួកគេមិននិយាយអ្វីទេ ព្រោះរវាងមិត្តជិតស្និទ្ធពីរនាក់ ជួនកាលភាពស្ងៀមស្ងាត់គឺជារបៀបនិយាយដ៏ពិតបំផុត។
នេះមិនមែនជាអ្វីសម្រាប់បំភ្លេចអ្វីមួយ ហើយក៏មិនមែនសម្រាប់គេចពីអ្វីមួយដែរ។ វាគឺជាភាពស្ងៀមស្ងាត់ដែលមានគោលបំណង៖ អង្គុយក្បែរគ្នា ស្ដាប់សូរយប់ យឺតៗមើលត្រឡប់ទៅដំណាក់កាលដែលកន្លងផុត និងស្ងៀមស្ងាត់រៀបចំសម្រាប់ដំណាក់កាលបន្ទាប់។ ហើយបើចិត្តអ្នកកំពុងធ្ងន់ សូមរកនរណាម្នាក់ដើម្បីនិទានប្រាប់ ព្រោះគ្មាននរណាគួរដើរតែម្នាក់ឯងទេ។
យប់គ្មានព្រះច័ន្ទ នៅតែមានគ្នា
ស្រាបៀរនីមួយៗគឺជាដំណាក់កាលមួយក្នុង ដំណើរគ្មានទីបញ្ចប់ របស់ Hai Củ Lạc។ អានរឿងរ៉ាវ Hai Củ Lạc
