ស្មារតីមោទនភាព
ស្រាបៀរដែលមានអត្តសញ្ញាណវៀតណាម មានរូបរាងបែបណា?
មានពណ៌ក្រហមមួយដែលមិនមែនរបស់ពិធីបុណ្យ ហើយក៏មិនមែនរបស់ពាក្យស្លោកដែរ។ នោះគឺពណ៌ផ្កាអាហ្សាលាក្រហមឆ្អៅកណ្ដាលអ័ព្ទនៅ Tam Đảo ពណ៌ដ៏អត់ធ្មត់ដែលភ្លឺឡើងពីក្នុងព្រៃជ្រៅ រង់ចាំដល់រដូវត្រឹមត្រូវទើបរីក។ អ្នករួមដំណើររបស់ Hai Củ Lạc ធំឡើងនៅជើងភ្នំនោះ ហើយហៅវាថាមោទនភាពនៃស្រុកកំណើត។
Bản Sắc Đỏ គឺជារបៀបដែលយើងខ្ញុំឆ្លើយសំណួរមួយដែលបានឮជាច្រើនដង៖ តើជនជាតិវៀតណាមយើងអាចបង្កើតអ្វីដែលមានស្នាមសម្គាល់ជារបស់ខ្លួនឯងបាន? ចម្លើយមិនស្ថិតនៅលើការធ្វើត្រាប់តាមនរណាទេ។ វាស្ថិតនៅត្រង់ការហ៊ានដាក់ឈ្មោះជាភាសាវៀតណាម ហ៊ានជ្រើសរើសក្បាច់ពពកសម័យរាជវង្ស Lý ជំនួសក្បាច់ដែលខ្ចីពីអ្នកដទៃ ហ៊ានរក្សាពណ៌ក្រហមមួយជារបស់ខ្លួនឯង។
ក្នុងកែវ វាគឺជា Amber Ale មួយ៖ ពណ៌ទឹកឃ្មុំ ក្លិនម៉ាល់លីងលាយការ៉ាមែល រសជាតិមានតុល្យភាព និងរសជាតិចុងក្រោយទន់ភ្លន់។ នៅលើស្លាក សណ្ដែកដីទាំងពីរឱបគ្នាកណ្ដាលផ្ទៃពណ៌ក្រហមចាស់ សងខាងមានផ្កា និងពពករមួល ដូចទើបដើរចេញពីក្បាច់ចម្លាក់បុរាណមួយ។
អត្តសញ្ញាណមិនមែនជាអ្វីសម្រាប់ដាក់បង្ហាញឱ្យគេឃើញទេ។ វាជាអ្វីដែលអ្នកយកតាមខ្លួនដោយស្ងៀមស្ងាត់ ទោះគ្មាននរណាមើលក៏ដោយ។ បើមានឱកាសមួយសម្រាប់ Bản Sắc Đỏ នោះគឺថ្ងៃដែលយើងចង់ចាំថាខ្លួនជានរណា និងបានចេញដំណើរមកពីណា។
ភ្លឺចែងចាំងដូចផ្កាអាហ្សាលា មោទនភាពនៃស្រុកកំណើត
ស្រាបៀរនីមួយៗគឺជាដំណាក់កាលមួយក្នុង ដំណើរគ្មានទីបញ្ចប់ របស់ Hai Củ Lạc។ អានរឿងរ៉ាវ Hai Củ Lạc
