ທ່າທີການກັບຄືນ
ກິ່ນໃດທີ່ເຮັດໃຫ້ຄົນຫວຽດນາມຄິດຮອດບ້ານເກີດຫຼາຍທີ່ສຸດ?
ມີບາງກິ່ນທີ່ບໍ່ຕ້ອງມີໃຜເອີ້ນຊື່: ກິ່ນ cốm (ເຂົ້າເມົ່າ) ອ່ອນຂອງຕົ້ນລະດູໃບໄມ້ຫຼົ່ນ ແວບໜຶ່ງ, ກິ່ນ lá nếp (ໃບເຕີຍ) ທີ່ຫາກໍເປີດອອກຈາກໝໍ້ xôi (ເຂົ້າໜຽວໜຶ້ງ) ເລັກໜ້ອຍ. ພຽງແຕ່ລອຍຜ່ານມາ, ເຮົາກໍຢຸດຢືນ, ຄືກັບວ່າມີໃຜຫາກໍເອີ້ນເຮົາຈາກທາງເຮືອນຄົວ. ນັ້ນຄືກິ່ນຂອງໝໍ້ xôi ຕອນເຊົ້າທີ່ແມ່ຕູ້ຍັງໜຶ້ງຢູ່, ຂອງ cốm ທີ່ແມ່ຊື້ມາຈາກຄົນຫາບຂາຍກາງລະດູເກັບກ່ຽວ, ຂອງດິນແດນແຫ່ງຄວາມຊົງຈຳທີ່ບໍ່ວ່າຈະໄປໄກປານໃດ ເຮົາກໍເອົາໄປນຳບໍ່ໄດ້, ມີແຕ່ຊອກຄືນມາໄດ້ເທົ່ານັ້ນ.
GẠO ເລີ່ມຈາກຄວາມປາຖະໜາທີ່ຈະຊອກຄືນນັ້ນ. ໄດ້ຮັບແຮງບັນດານໃຈຈາກເມັດເຂົ້າຫວຽດນາມ, ພວກເຮົາເລົ່າເລື່ອງທີ່ຄຸ້ນເຄີຍທີ່ສຸດຂອງຄົນຫວຽດນາມ ໃນຮູບຂອງເບຍ Rice Lager: ນຸ້ມເບົາ, ສົດຊື່ນ, ມີກິ່ນ cốm ອ່ອນ ແລະ lá nếp ອ່ອນໆ, ບໍ່ອຶກກະທຶກ ແລະ ບໍ່ຕ້ອງໂອ້ອວດ.
ສະຫຼາກ GẠO ມີພຽງຄຳດຽວຂະໜາດໃຫຍ່, ສີຂຽວອ່ອນຄືຕົ້ນກ້າ, ມີເຄື່ອງໝາຍວັນນະຍຸດ nặng ເປັນຈຸດມົນຄືເມັດເຂົ້າທີ່ຫາກໍຕົກລົງມາ. ຂ້າງລຸ່ມຄືສີ່ຄຳນ້ອຍ: “Từ gạo thành vị” (ຈາກເຂົ້າກາຍເປັນລົດຊາດ). ພວກເຮົາຮັກສາສະຫຼາກໃຫ້ລຽບງ່າຍເຖິງປານນັ້ນ ເພາະມີບາງສິ່ງທີ່ບໍ່ຕ້ອງຕົບແຕ່ງເພີ່ມ: ເມັດເຂົ້າ, ທົ່ງນາ, ແສງແດດ, ແລະ ຄົນ. ທ່ານຈະພົບ GẠO ໃນຂວດຄຣາຟ, ໃນຈອກເບຍສົດ ຫຼື ເທິງກະປ໋ອງສີຂຽວທີ່ຈະເປີດຕົວໄວໆນີ້, ເລື່ອງລາວກໍຍັງຄືເລື່ອງດຽວກັນ.
GẠO ບໍ່ແມ່ນສຳລັບຍາມຟ້າວຟັ່ງ. ມັນເໝາະກັບພາເຂົ້າທີ່ຄອບຄົວມາພ້ອມໜ້າກັນ, ກັບຂອງຝາກທີ່ເອົາກັບໄປບ້ານເກີດ, ກັບຄ່ຳຄືນທີ່ທຸກຄົນໃນເຮືອນຢູ່ຄົບ, ບ່ອນທີ່ຜູ້ໃຫຍ່ເລົ່າເລື່ອງເກົ່າ ສ່ວນສຽງຫົວກໍລາມໄປທົ່ວໂຕະ. ເຄື່ອງດື່ມທີ່ໃຫ້ດື່ມຊ້າລົງ, ຢູ່ດົນຂຶ້ນ, ແລະ ຮັບຮູ້ຄວາມລະອຽດອ່ອນທີ່ມີຢູ່ແລ້ວໃນສິ່ງທີ່ຄຸ້ນເຄີຍທີ່ສຸດ.
ຈາກເຂົ້າກາຍເປັນລົດຊາດ, ຈາກຄຸ້ນເຄີຍກາຍເປັນຮັກແພງ
ເບຍແຕ່ລະຊະນິດຄືໜຶ່ງຊ່ວງທາງໃນ ການເດີນທາງທີ່ບໍ່ມີຈຸດຢຸດ ຂອງ Hai Củ Lạc. ອ່ານເລື່ອງລາວຂອງ Hai Củ Lạc
