ທ່າທີຄວາມທ້າທາຍ
ເປັນຫຍັງບາງຄົນຈຶ່ງມັກລົດຂົມ?
ການຍ່າງທວນແສງແດດຄືຄວາມຮູ້ສຶກທີ່ທຸກຄົນເຄີຍມີ: ຕາຫຼີ່ລົງ, ເຫື່ອໄຫຼລົງຄໍເສື້ອ, ທາງຂ້າງໜ້າສະຫວ່າງຈ້າຈົນເບິ່ງບໍ່ຄ່ອຍເຫັນ. ແຕ່ກໍຍັງຍ່າງຕໍ່ໄປ. ເພາະຫຼັງແສງຈ້ານັ້ນຄືບ່ອນທີ່ເຮົາຢາກໄປຮອດ.
Mùa Ngược Nắng ຈຶ່ງໄດ້ຊື່ນັ້ນມາ: ເບຍ IPA ສຳລັບຜູ້ໃຫຍ່ທີ່ມັກລົດຂົມຊັດເຈນ ແລະ ກິ່ນດອກຮອບທີ່ໂດດເດັ່ນ. ບໍ່ແມ່ນທຸກຄົນຈະມັກລົດຂົມ, ແລະ ນັ້ນກໍເປັນເລື່ອງທຳມະດາທີ່ສຸດ. ການມັກລົດຂົມເປັນພຽງຄວາມມັກສ່ວນຕົວ, ຄືບາງຄົນມັກເຜັດ, ບາງຄົນມັກສົ້ມ, ແລະ ມັນບໍ່ໄດ້ວັດແທກຄວາມກ້າຫານຂອງໃຜ.
ແຕ່ກໍມີບາງຄົນ, ເມື່ອເຂົ້າໃຈລົດຂົມແລ້ວ, ກໍບໍ່ຢາກປ່ຽນ. ບາງທີອາດເພາະພວກເຂົາຮູ້ວ່າ ສິ່ງທີ່ຄຸ້ນເຄີຍຍາກໃນຕອນທຳອິດ ມັກເປັນສິ່ງທີ່ຢູ່ກັບເຮົາດົນທີ່ສຸດ: ຊ່ວງທາງທີ່ຍາກ, ຄຳເວົ້າທີ່ຈິງໃຈ, ເບຍຂົມຈອກໜຶ່ງ, ທຸກຢ່າງລ້ວນຕ້ອງການໃຫ້ເຮົາຊ້າລົງເລັກໜ້ອຍ ຈຶ່ງຈະເຫັນໄດ້ໝົດ.
ເທິງສະຫຼາກ, ຖົ່ວດິນສອງເມັດຫັນມາເບິ່ງເຮົາດ້ວຍສາຍຕາດື້ໆເລັກໜ້ອຍ, ແຕ່ລະຄົນມີໂມງຢູ່ຂໍ້ມື, ແສງແດດສີສົ້ມສ່ອງຈ້າຢູ່ທາງຫຼັງ, ວົງຮວງເຂົ້າ ແລະ ດອກຮອບລ້ອມສອງຂ້າງ. ພວກເຂົາຍັງກອດບ່າກັນ, ຍັງບໍ່ຍອມຢຸດ. ບາງທີນັ້ນຄືສິ່ງທີ່ພວກເຮົາຢາກບອກ: ທາງທວນແສງແດດບໍ່ງ່າຍ, ແຕ່ໄປນຳກັນແລ້ວກໍບໍ່ໂດດດ່ຽວ.
ຂົມແຕ່ຄຸ້ມຄ່າ, ທວນແສງແດດຈຶ່ງຈະໄປຮອດ
ເບຍແຕ່ລະຊະນິດຄືໜຶ່ງຊ່ວງທາງໃນ ການເດີນທາງທີ່ບໍ່ມີຈຸດຢຸດ ຂອງ Hai Củ Lạc. ອ່ານເລື່ອງລາວຂອງ Hai Củ Lạc
