Mùa Ngược Nắng

Tegen de zon in lopen is een gevoel dat iedereen kent: je knijpt je ogen tot spleetjes, het zweet loopt in je kraag, de weg voor je is zo fel dat je hem nauwelijks ziet. En toch loop je door. Want achter dat felle licht ligt de plek waar je naartoe wilt.

Mùa Ngược Nắng draagt die naam: een IPA voor volwassenen die houden van een duidelijke bitterheid en een uitgesproken hoparoma. Niet iedereen houdt van bitter, en dat is helemaal normaal. Van bitter houden is gewoon een kwestie van smaak, zoals de een van pittig houdt en de ander van zuur, en het is geen maatstaf voor iemands lef.

Toch zijn er mensen die, als ze bitterheid eenmaal begrijpen, niet meer anders willen. Misschien omdat ze merken dat wat in het begin moeilijk went, vaak het langst blijft: een zware etappe, een eerlijk woord, een glas bitter bier; voor elk ervan moet je even vertragen om het helemaal te zien.

Op het etiket kijken de twee pinda’s ons aan met een licht koppige blik, allebei met een horloge om de pols, fel oranje zonlicht achter hen en aan weerszijden een krans van rijstaren en hopbellen. Ze hebben nog altijd een arm om elkaars schouders en weigeren nog altijd te stoppen. Misschien is dat wat we willen zeggen: de weg tegen de zon in is niet makkelijk, maar samen ben je niet eenzaam.