อารมณ์แวะพัก
หลังวันอันยาวนาน เราต้องการอะไรจริงๆ?
ไม่ใช่อะไรที่ยิ่งใหญ่ แค่ที่นั่งประจำ เพื่อนเก่าสักสองสามคน และสิทธิ์ที่จะได้ช้าลง คือช่วงเวลาที่ร้านค้ารูดประตูปิด โรงงานเลิกกะ เกมฟุตบอลท้ายซอยเพิ่งเลิก เสื้อยังชุ่มเหงื่อ ตอนที่ผู้คนทิ้งวันทั้งวันไว้ข้างหลัง แล้วเดินไปยังมุมทางเท้าที่คุ้นเคย
ที่นั่นมีเก้าอี้พลาสติกตั้งชิดกันจนไหล่ชนไหล่ มีเสียงรถวิ่งผ่าน เสียงใครสักคนสั่งถั่วลิสงเพิ่มอีกจาน และเรื่องเล่าที่ไม่ต้องมีคำเกริ่น: เรื่องงานแล้วก็เรื่องบ้าน เรื่องเมื่อก่อนแล้วก็เรื่องข้างหน้า และไม่มีใครมองนาฬิกา
สำหรับคนเวียดนาม bia hơi (เบียร์สดพื้นบ้านของเวียดนาม) ไม่เคยเป็นแค่เครื่องดื่ม มันคือทางเท้า คือที่นั่งที่รออยู่แล้ว คือวิธีที่ผู้คนพูดกันว่า “วันนี้มานั่งด้วยกันสักพักนะ” Chiều Không Vội ไม่อยากเปลี่ยนวิถีนั้น เราเพียงอยากรักษามันไว้อย่างดีงาม: bia hơi สักแก้วที่เบาสบาย เป็นกันเอง รินสดที่ร้าน สำหรับการพบปะที่ไม่ต้องมีเหตุผล
ลองคว่ำโทรศัพท์ลงบนโต๊ะ ถามไถ่กันอีกสักคำ ฟังกันเล่าให้จบสักเรื่อง เมื่อพลบค่ำ ทุกคนหาทางกลับบ้านที่ปลอดภัยให้ตัวเอง เพื่อพรุ่งนี้จะได้เจอกันอีก
พรุ่งนี้ยังมีทางให้เดิน แต่บ่ายนี้ ขออย่าเพิ่งรีบ
เบียร์แต่ละตัวคือช่วงหนึ่งของการเดินทางที่ไม่มีจุดสิ้นสุดของ Hai Củ Lạc อ่านเรื่องราวของ Hai Củ Lạc
