Chiều Không Vội

Niets groots, alleen een vertrouwd plekje, een paar oude vrienden en het recht om het rustig aan te doen. Het is het moment waarop de winkel het rolluik laat zakken, de ploeg in de fabriek erop zit, het partijtje voetbal in de buurt net is afgelopen en de shirts nog nat zijn van het zweet, als mensen een hele dag achter zich laten en naar hun vaste hoekje op het trottoir lopen.

Daar staan een paar plastic krukjes zo dicht op elkaar dat je schouder aan schouder zit; je hoort het verkeer langsrijden en iemand die nog een schaaltje pinda’s bestelt, en er zijn gesprekken die geen aanloop nodig hebben: eerst over het werk en dan over thuis, over vroeger en dan over wat komt, en niemand kijkt op de klok.

Voor Vietnamezen is bia hơi, het verse tapbier van Vietnam, nooit zomaar een drankje geweest. Het is het trottoir, het plekje dat al voor je klaarstaat, de manier waarop mensen zeggen: “laten we vandaag even samen zitten”. Chiều Không Vội wil aan die gewoonte niets veranderen. We willen haar alleen met zorg bewaren: een licht, toegankelijk glas bia hơi, vers getapt in de zaak, voor een samenzijn dat geen reden nodig heeft.

Leg je telefoon omgekeerd op tafel, stel elkaar nog één vraag, luister naar elkaars verhaal tot het einde. Als de middag ten einde loopt, zoekt iedereen een veilige manier om thuis te komen, zodat jullie elkaar morgen weer kunnen zien.