Bia Rất Tươi

Voordat het een bier was, was “Rất Tươi” (“heel fris”) een begroeting: fris als de glimlach van de waard wanneer je net binnenstapt, fris als het “hoe is het nu met je?” van een vriend die je lang niet hebt gezien. Vietnamezen gebruiken dat woord nog altijd voor dingen die hun dierbaar zijn: tươi tắn (stralend), tươi cười (glimlachend), tươi rói (kraakvers).

We groeiden op met een gewoonte die door en door Noord-Vietnamees is: een schaaltje geroosterde pinda’s midden op tafel, een paar stoelen dicht bij elkaar geschoven zodat iedereen erbij past, en een koud drankje dat geen uitleg nodig heeft. Niemand die opschept, niemand die berekenend is, alleen verhalen die halverwege blijven steken en dan toch weer verder worden verteld.

Soms komt Bia Rất Tươi als een glas uit de keg in je vaste café, met het witte schuim nog op de rand. Soms is het een blik dat thuis bij het eten opengaat, als de hele familie net aan tafel zit. Elke vorm is goed; waar wij op letten, is met wie je samen zit.

Op het blik herinnert het trommelvlak van de bronzen trom van Đông Sơn eraan dat samenkomen rond één gedeeld ritme voor ons Vietnamezen iets heel ouds is. Daar staan de twee pinda’s van Hai Củ Lạc, een arm om elkaars schouders, en houden stilletjes een plekje voor je vrij.

Daarom heeft Bia Rất Tươi niet de ambitie om van jullie samenzijn iets groots te maken. Het wil er alleen zijn op het juiste moment, zonder poespas en betrouwbaar, zodat het de persoon tegenover je is die je bijblijft, en niet het blik op tafel.